പ്രഭാതമേ വരരുതേ.......

മരുഭൂമിയിൽ
നിലവിളികൾ
മണലിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ രാത്രികളിൽ
നിന്റെ  വേദനകൾ  

എന്നെ ആരോ പുതപ്പിച്ചു
സ്വപ്നങ്ങളിൽ ജലം കുടിക്കുന്ന
പച്ചപ്പുല്ല് മുളച്ചു
ഞാൻ വയൽ വരമ്പു പോലെ  

നിവർ ന്നുകിടന്നു
അതിലെ നീ നടന്നു....

.നടന്നു ....
പ്രഭാതമേ വരരുതേ.......

മോഹം

നാം നടത്തം പഠിച്ച മണ്ണിൽ
നാം നടക്കുവാൻ മടിച്ച പകലിൽ
നാം നടന്നുപോയ വഴികൾ
നമ്മെക്കാളും മാറിപ്പോയ്

കാറിലേസിയിൽ
 കാറ്റും വെയിലും മഴയുമില്ലാതെ
കലമ്പിപ്പോകും ഋതുക്കളെയറിയാതെ
ഞാനും നീയും  
മറന്നതൊക്കെയും
അടുത്തു വന്നിങ്ങനെയോരോന്നു പറയുന്നു,
കുന്നു കയറുവാനൊരു മോഹം
ഇടവഴിയിലൂടെ ഒടുവാനൊരു മോഹം
ഒതുക്കു കല്ലുകൾ 
 ചവിട്ടിക്കയറുവാനൊരു മോഹം
പാറക്കെട്ടിൻ മുകളിൽ  
നിന്നും നിന്നെവിളിക്കുവാനൊരു മോഹം

നാമൊന്നു തൊടുമ്പോൾ

മരത്തിൽ നാം 

പച്ചയായ്  

പച്ചമരത്തിൽ നാം  

കൊത്തിവെച്ച സന്തോഷങ്ങൾ
ഇപ്പോഴുമുണ്ടാവും
ഉണങ്ങിപ്പലകകളായ് 

പിരിഞ്ഞ വേദനയിൽ !

നാം കണ്ണുപൊത്തിക്കളിച്ചതിന്റെ 

ആർപ്പുമാനന്ദവും
ഇപ്പോഴുമുണ്ടാവും

ഇളകുമിലച്ചാർത്തായതിന്റെ കണ്ണീരിൽ!

വാതിലും ജനാലയും  

നാമൊന്നു തൊടുമ്പോൾ 

കരയുന്നതെന്തിനെന്നിപ്പോൾ  

മനസ്സിലായോനിനക്ക് ?

സ്നേഹിത

സ്നേഹിച്ചിരുന്ന പുഴ  

പാതിവഴിയിൽ നിന്നു
സ്നേഹം  

കവിഞ്ഞൊഴുകുമെന്നു കരുതി
സ്നേഹം ഒഴുകിയതേയില്ല
സ്നേഹിതയെന്നിനി 

 പുഴയെ വിളിക്കില്ല!

-ഗുണ്ടകൾ-

കാഷ്വാലിറ്റിയിലെ നിലവിളികൾ
വായ്‌ തുറന്ന് ഞങ്ങളുടെ
ചെറിയ നിലവിളികൾ വിഴുങ്ങി

ഞങ്ങൾ എല്ലുപൊട്ടിയും
പല്ലു കൊഴിഞ്ഞും
രക്തത്തിന്റെ നിറം നോക്കിയും
മുഖത്തെ വെട്ടുകളെണ്ണിയും
വാർഡിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു

ആ വലിയ നിലവിളിയിൽ
വലിയ ഗുണ്ടകളായിട്ടും
ഞങ്ങൾ ചെറുതായി ;
വലുതായി ഉടഞ്ഞു

ഇനി അവർ ആ കുഞ്ഞിനെ
ശവക്കോട്ടയിലേക്ക് എടുക്കും
നടത്തം പഠിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്ക്
അതിനെ ആരാണ്
വെള്ളപുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയത് ?

ആസ്പത്രി ഒരമ്മയായി തേങ്ങി വിറച്ച്
വിയോഗത്തിന്റെ വിലാപമായി

ആ കരച്ചിലിൽ ഞങ്ങളുടെ
ഞങ്ങളുടെ വായ്ത്തലകളും
തലകൊയ്യുന്ന വാളും
തുരുമ്പെടുത്തു

പുറത്ത് വാർത്തകൾ മിന്നി
മാദ്ധ്യമങ്ങൾ അവളെ
ഓരോ കഷണമാക്കി
ശവക്കുഴിയിലേക്കെറിഞ്ഞു

കാഴ്ചക്കാർ മെല്ലെ പറഞ്ഞു ,
രണ്ടു വയസ്സുകാരി പ്രസവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
അതൊരു റെക്കോർഡായേനെ!